Dostępność przegubów

Poljica

Kiedy myślicie o urlopie w Omišu, pierwsza myśl, która przychodzi wam do głowy to morze, plaże i wodne aktywności. Jednak w obszarze miasta Omiš znajdują się także Poljice - wsie o bogatej historii, leżące u stóp góry Mosor.

Srednja i Gornja Poljica to tereny wiejskie, gdzie możecie odetchnąć od zakurzonych dróg i plaż. Poljice to dzisiaj oaza spokoju, choć historia tych ziem wcale nie była spokojna.

Od XIII wieku na terenie dzisiejszych Poljic rozpościerała się Poljička Kneževina [Księstwo Poljic] znane jako Poljička Republika (w roku 1774 Alberto Fortis w swoim dziele „Viaggio in Dalmazia“ po raz pierwszy używa tej później przyjętej jako oficjalna nazwy) która do dziś cechuje się indywidualnością ze względu na wyjątkowy demokratyczny porządek społeczny. Republiką rządziło zgromadzenie zwane Poljički stol, na czele którego zasiadał wielki książę a co roku, na święto św. Jure poljičanie wybierali skład zgromadzenia w miejscowości Gata u podnóża góry Gradac.

Podstawowym instrumentem prawnym Republiki Poljic był Statut Poljic, zbiór praw powszechnych powstały na początku powstania Księstwa a jego najstarsza zachowana redakcja pochodzi z XV stulecia. Ten dokument, szczegółowo ustanawiający stosunki ekonomiczne i społeczne, jest bezcennym zabytkiem chorwackiej historii ale także historii prawa europejskiego.

Treść dokumentu wyrażnie pokazuje jak bardzo zaawansowani w swej wiedzy byli dawni poljičanie, zamieszkujący jedno z niewielu prawdziwie demokratycznych społeczeństw tamtych czasów. Republika Poljic była tak doskonale zorganizowana, że współcześnie niektórzy znawcy tematu uważają, że Statut Poljic był źródłem natchnienia dla słynnego angielskiego humanisty Thomasa More, twórcy dzieła „Utopia”.

Republika Poljic przestała istnieć w roku 1807, po wkroczeniu na jej teren wojsk napoleońskich. Dzisiaj świadkami jej siedemsetletniej historii są liczne kościoły i kaplice - ponad sto na obszarze 250 km kwadratowych, tradycyjne budowle z kamienia, słynny Statut Poljic, wpisany na listę niematerialnego dziedzictwa kultury UNESCO, taniec gluvo kolo oraz ojkanie. Tradycyjna potrawa chłopów z Poljic - poljički soparnik, również uznaje się za część dziedzictwa kultury, jak również ofertę gastronomiczną tego obszaru.